Over het kunstwerk
Hélène Planquelle vertrekt in dit werk vanuit een gedicht van Alfred de Musset, waarin de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan centraal staat, met de liefde als leidraad. Alles rond de geliefden lijkt te verdwijnen: bladeren vallen, waterbronnen drogen op en bloemen vergaan. De wereld valt uiteen, maar precies in dat verval vinden twee mensen elkaar en raken hun “handen van klei” elkaar.
Klei staat symbool voor iets broos en eenvoudigs, maar tegelijk ook voor iets vormbaars en veranderlijks. Door hun fragiele handen te verbinden, maken de geliefden een stil maar krachtig gebaar van verzet tegen vergankelijkheid: heel even lijkt de tijd stil te staan.
Verbondenheid is niet eeuwig, en juist daarom zo waardevol. In een wereld die voortdurend beweegt, krijgen kleine momenten van warmte, aandacht en ontmoeting een grote betekenis.
Over Hélène Planquelle
Hélène Planquelle (FR) schildert wat diep in ons zit: dromen, schaduwen en universele beelden. Ze is autodidact en laat zich inspireren door literatuur, filosofie, psychologie en mythes. Haar werk combineert symboliek met tastbare, krachtige beelden die je zintuigen prikkelen. Ze verkent het menselijke, het dierlijke, het heilige en het alledaagse in één blik. Elk schilderij nodigt uit tot ontdekken, interpreteren en een eigen verhaal vinden.
!MPULSIVE GIRL TOUR 